BOKKENSPRONG

bij de opening van het informatiepunt digitale overheid (IDO) in de bibliotheek Een koning in een vrij klein land,stond met een hoepel in zijn hand.Toen hij nog een prinsje was,zei hij de mensen goeiendag,speelde hij hoelahoep op straaten kende hij de namenvan al zijn onderdanen. Het volk was – met hem – uitgedijd,het overzicht raakte hij kwijt.Wie was toch wie, op wie kon hijnu bouwen en vertrouwen?Zijn raadsman had een goed idee.Hij zei: geef ieder DigiD, beveel hendan in digi-taal er door te komen. Dat ging een, twee, drie keer goed,de vierde wist niet hoe het moest,de volgende drie weer geen probleem,nummer acht kwam er niet doorheen.De een-twee-drieën werden de maat,vieren te traag of te oud verklaard;die telden daarna niet meer mee. De oude koning zag het aan, begreepwat er was misgegaan. Hij had alleende burgers hoeven vragen hun puntte maken, de raadsheer kunnen lereneen sprong te wagen. De slotsomvan dit sprookgedicht: IDO-hulp is fijn,maar het had niet nodig moeten zijn. Fiet van Beek,eilanddichter